وى رفت نيزه را بسرين اسب او برد و گفت : گم شو خداوند ترا دور كند تو عشيره را رسوا كردى . او شرمسار شد و برگشت . او در رثاء برادر خود گويد : بتل تباثا رسم قبر كانه * على علم فوق الجبال منيف تضمن جودا حاتميا و نائلا * و سورة مقدام و قلب حصيف الا قاتل اللّه الجثى كيف اضمرت * فتى كان بالمعروف غير عفيف فان يك ارداه يزيد بن مزيد * فيا رب خيل ففها و صفوف الا يا لقومى للنوائب و الردى * و دهر ملح بالكرام عنيف و للبدر من بين الكواكب قد هوى * و للشمس همت بعده بكسوف فيا شجر الخابور مالك مورقا * كانك لم تجزع على ابن طريف فتى لا يحب الزاد الا من التقى * و لا المال الا من قنى و سيوف و لا الخيل الا كل جردا ، شطبة * و كل حصان باليدين عروف فلا تجزعا يا ابنى طريف فاننى * ارى الموت نزالا بكل شريف فقدناك فقدان الربيع فليتنا * فديناك من دهمائنا بالوف يعنى : در تل « تباثاء » ( محل است و در جاى ديگر نهاكى آمده ) يك قبر نمايان است مانند قله كوه مرتفع مىباشد آن قبر شامل و محتوى سخاء حاتمى ( حاتم طائى ) و دليرى يك پهلوان مهاجم و قلب يك مرد متبين و با عزم مىباشد . خداوند گور را بكشد ( نابود كند ) چگونه آن گور راد مردى را نهان كرده كه در نيكى و جوانمردى بخل و خوددارى نداشت . اگر يزيد بن مزيد او را بى پا كرد ( و كشت ) بايد دانست كه او چندين بار خيل را پراكند و صفها را شكسته بود . اى قوم من براى بليات و محن و مرگ و روزگار سخت كه نسبت بمردم كريم و گرامى سخت گير است چه كسى را دارد ( كه ابن طريف رفت ) . ماه تمام از ميان ستارگان افتاد و فرود آمد و آفتاب بعد از او دچار كسوف شد . اى درختان خابور ( محلى در جزيره ) چرا سبز و برگ دار هستيد ؟ مگر